A potem znalezli sie ponownie w lózku, w rozburzonej poscieli, jeszcze cieplej i pachnacej snem. I zaczeli sie nawzajem poszukiwac, i poszukiwali sie dlugo i bardzo cierpliwie, a pewnosc, ze przeciez sie odnajda, napelniala ich radoscia i szczesciem, i radosc i szczescie byly we wszystkim, co robili. I chociaz tak bardzo sie róznili, rozumieli, jak zawsze, ze nie sa to róznice z tych, które dziela, ale z tych, które lacza i wiaza, wiaza twardo i mocno, jak wysieczony siekiera zacios krokwi i kalenicy, zacios, z którego rodzi sie dom. I bylo tak, jak za pierwszym razem, gdy jego zachwycila jej olsniewajaca nagosc i gwaltowne pozadanie, a ja zachwycila jego delikatnosc i czulosc. I tak, jak za pierwszym razem, ona chciala mu o tym powiedziec, ale on przerwal jej pocalunkiem i pieszczotami, i odebral jej slowom wszelki sens. A pózniej, gdy on chcial jej o tym powiedziec, nie mógl wydobyc glosu, a pózniej szczescie i rozkosz spadly na nich z sila walacej sie skaly i bylo cos, co bylo bezglosnym krzykiem, i swiat przestal istniec, cos sie skonczylo i cos sie zaczelo, i cos trwalo, i byla cisza, cisza i spokój.
I zachwycenie.
//A.Sapkowski - Co? si? ko?czy, co? si? zaczyna//